45jaar Randmeerconcerten - persoonlijke concertindrukken
Randmeerconcerten klinken als muziek in uw oren
Recensies
© Randmeerconcerten 2018/2019
Recensie Randmeerconcert 23 februari 2019. Concert in Veluvine Nunspeet Martijn en Stefan Blaak spelen Canto Ostinato van Simeon ten Holt Marathonlopers met balletpassen Zaterdagavond met ruim honderd aanwezigen in Veluvine in Nunspeet met heel veel plezier geluisterd naar het Canto Ostinato van Simeon ten Holt. (1923-2012) Uitvoerenden waren Martijn en Stefan Blaak, en dat zijn niet de eerste de besten als het gaat om de vertolking van 20e-eeuwse stukken voor piano. Het Canto Ostinato is een redelijk lang stuk. Je zou verwachten dat een in 1976 gecomponeerd werk de sfeer van het atonale zou ademen, maar je merkt als luisteraar al snel: het is meer de vorm dan de harmonie- en melodiegang die het stuk een 20eeeuws karakter geeft. Op wat kort klinkende duiveltjes na, is het stuk heel erg melodieus en de compositie brengt je soms heel dicht bij de Kinderszenen van Schumann. Verder roept de ongebruikelijke 10/16e maat maar heel kort een Dave Brubeckgevoel op, want na een half uur hoorde ik inmiddels een lief walsje. De minimalistische kern zit ‘m dus heel erg in de herhalingen met prachtig tersluiks geschreven omvormingen. Het is gek maar je gaat naar zo’n stuk met een ander soort voorspanning dan naar een willekeurige klassieke symfonie. Je wordt als luisteraar meegezogen en het stuk stelt je al gauw voor een soort Salomonsoordeel tussen twee mooie dingen: genietend wegdromen of alert blijven op de details. Niet makkelijk. Zonder als recensent een makkelijk cliché te willen geven, maar tevens de waarachtigheid recht te doen, wil ik graag opmerken dat het publiek zaterdagavond op een smaakvol hard en zacht is getrakteerd. Op zoveel plekken van liefheid werd met evenzoveel lichtheid gespeeld. Soms zelfs op de twee vleugels als een dun pizzicato op twee gitaren. En hoe moeilijk is het om bij almaar herhalende motieven alle noten van het begin tot het eind bezielde aandacht te geven? Tja, het is immers toch een soort marathon. Maar, de broers Blaak maken op geen enkel moment gedurende het zeven kwartier durende stuk de saaie stappen van marathonlopers die naar de finish verlangen. Nee, zij belopen het parcours met de passen van een balletdanser en dat verdient een compliment. Gerrit van der Heide, februari 2019
eRecensieR